(၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၄ ရက္ေန႔က ေဖၚျပခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးကို ျပန္လည္းတင္ဆက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္)
ေလာက္ဖ်ားဆိုလို႔ မြန္ရာဇဝင္လာ ေျမာင္းျမစား ေလာက္ဖ်ားအေၾကာင္း ေျပာမလို႔ မဟုတ္ပါ။ သစၥာေဖာက္ ေလာက္ ေကာင္လို႔ တင္စားခဲ့ရတဲ့ ေလာက္ေတြေတာင္ ၾကားရင္ျဖဳံသြား၊ ဖ်ားသြားေလာက္တဲ့ က်ဳပ္တို႔ ေတာ္လွန္ေရးထဲက ေဖာက္ျပန္ႏိုင္လြန္း၊ စားဝါးႏုိင္လြန္း၊ ကုိယ္မွီခုိရာကုိ ကုိယ္ ဖ်က္ဆီးႏုိင္လြန္းတဲ့ ေလာက္ဖ်ားေတြအေၾကာင္း ေျပာမလို႔ပါ။
ဗမာစကားမွာ “ငါးပိနဲ႔ ေလာက္၊ စိန္နဲ႔ ေက်ာက္” လုိ႔ ဆို႐ိုးစကားတခုရွိတယ္။ အေကာင္းထဲမွာ အဆိုး၊ အဆိုးထဲမွာ အ ေကာင္းရွိတတ္တာကို ရည္ၫြန္းၿပီး ဆိုတာပါ။ အဆိုးနဲ႔အေကာင္း ဒြန္တြဲရွိတတ္တဲ့ ေလာကဓမၼ သဘာဝကို ေဖာ္ျပတာ လို႔လည္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
ငါးပိဆိုတာကေတာ့ ေျမျပန္႔ေန ဗမာတိုင္းရင္းသားအားလုံးအတြက္ အေကာင္းဆုံး ခံတြင္းမိန္ စားဖြယ္အာဟာရ ပါပဲ။ အဲ ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ ငါးပိထဲမွာ စက္ဆုတ္ရြံရွာ မသတီဖြယ္ရာေလာက္ေတြ ေပါက္ဖြား ကိန္းေအာင္းေနေလ့ရွိတယ္။ ဇီ ဝေဗဒသေဘာအရေတာ့ ေလာက္လန္းဆိုတာ အေတာင္ပါ ပ်ံသန္းႏိုင္တဲ့ ယင္လို ပ်ားလို အင္းဆက္ပိုးမႊားေတြရဲ႕ သေႏၶ သားေလာင္းေတြ။ ဒီေလာက္လန္းေတြဟာ ငါးပိအျပင္ သစ္သီးသစ္ဥတို႔၊ မစင္ အညစ္အေၾကး၊ အပုပ္အစပ္မ်ား၊ သတၱဝါ အေသေကာင္ေတြ၊ ထိခိုက္ဒဏ္ရာေတြကတဆင့္ ဝင္ေရာက္ၿပီး သက္ရွင္ေနတဲ့ သတၱဝါေတြရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ေတြမွာ မွီခိုႀကီး ပြားၾကတယ္။
ဒီေလာက္ေတြရဲ႕ သဘာဝကိုက သူတို႔ မွီခိုက်င္လည္ရာကို စားေသာက္ဖ်က္ဆီးၿပီး ရွင္သန္ၾကရတယ္။ ေလာက္ေတြဟာ ခိုလႈံရာ အေဆာက္အဦရဲ႕ အတြင္းက်က် အခ်က္အခ်ာေတြမွာ စြဲမွီတတ္ေတာ့ ေတာ္႐ုံနဲ႔ေတာ့ မထင္သာ မျမင္သာေပ ဘူး။ ထင္သာျမင္သာ ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီခႏၶာ၊ အဲဒီသတၱဝါ အေတာ္အေျခအေနဆိုးသြားၿပီ။ ဒီေတာ့ ေလာက္တြယ္ ရင္ပဲ အဲဒီသတၱဝါ ေသမယ္သာ ျပင္ေပေတာ့။
က်ဳပ္တို႔ စစ္အာဏာရွင္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရး၊ ဒီမိုကေရစီ ထူေထာင္ေရး၊ ေတာ္လွန္ေရးဆိုတဲ့ အပုပ္နံ႔တေထာင္း ေထာင္းနဲ႔ ငါး ပိအိုးႀကီးလည္း အႏွစ္ (၂၀) ၾကာ အတြင္းႀကိတ္ လႈိက္စားလာခဲ့တာ အခုေတာ့ ကိုယ္မွီခိုရာကိုဖ်က္တဲ့ မသတီစရာ ေလာက္ေကာင္ေတြ ဖုံးဖိမရ ေပၚလာၾကၿပီ။ တခ်ဳိ႕ေလာက္ေကာင္ေတြဆို ေၾကာက္ခမန္းလိလိ အစြယ္ျပဴးျပဴးနဲ႔ အေမႊး ေတြေတာင္ ေထာင္ထလို႔။ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ထိပ္တန္းေနရာေတြမွာ အႏွစ္ (၂၀) ေက်ာ္ မွိန္းေနၿပီး ရသမွ်အခြင့္အေရး ေတြကို သုံးစားႀကီးထြားလာၾကတာေပါ့။ ဒီေတာ့ ေတာ္လွန္ေရး ဒီေရ ေရွ႕မေရာက္ ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက်တာ အဆန္းတ ၾကယ္မဟုတ္ပါဘူး။ က်ဳပ္တို႔ကုိယ္ကလည္း ညံ့ပါတယ္။ တံဆိပ္ေကာင္းတာနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္တင္မိတာကိုး။ ကုလားျဖဴ စကားလည္းတတ္၊ နာမည္လည္းေက်ာ္တယ္ဆို တကယ္ေတာ္တယ္ ထင္မိတာပဲ။ ပစၥည္းေကာင္းဖို႔မလို ေၾကာ္ျငာ ေကာင္းရင္ နာမည္ေက်ာ္ လူႀကိဳက္မ်ားႏုိင္တာ အႏွစ္ (၂၀) ၾကာမွပဲ သိေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္တို႔အျဖစ္က အရပ္ ပ်က္ေတြနဲ႔ ဇာတ္ထြက္ခဲ့သလို၊ အခုေတာ့ ျပည္တည္မရ ဇာတ္ပ်က္ခဲ့ၿပီ။
အႏွီ ပုဂၢဳိလ္အားလုံးဟာ ေတာ္လွန္ေရး ဒီေရျမင့္စဥ္ကေတာ့ မိုးေအာက္ေျမျပင္မွာ သူတို႔အျပင္ မရွိသေလာက္ ရဲရဲ ေတာက္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြေပ့ါ။ အခုေတာ့ အခ်ိန္ကလည္းၾကာ တဘက္မွာကလည္း စစ္ကြၽန္ခေလာက္နဲ႔ အမတ္ ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အခြင့္အေရးေလးေတြလည္း ျမင္လာ၊ တျခားတဘက္မွာလည္း ဗမာျပည္ထဲ ဝင္ခ်င္လြန္းလွျဖစ္ ေနတဲ့ အန္ဂ်ီအိုေတြရဲ႕ ေငြထုတ္ေတြကိုလည္း ျမင္လာေတာ့ တခ်ဳိ႕က ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း၊ တခ်ဳိ႕က မသိမသာ၊ တ ခ်ဳိ႕က ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္နဲ႔ စစ္ကၽြန္ေရြးေကာက္ပြဲကို ေထာက္ခံလာၾကၿပီ။ စစ္မိစၦာေတြကို မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးေနၾကၿပီ။ “ခ်ဳိ က်ဳိးႏြားလား ဒြန္းစ႑ား” လို စစ္ဖိနပ္ကို လွ်ာနဲ႔ လ်က္ကုန္ၾကၿပီ။
အဲဒီအထဲက ျပည္တြင္းမွာ လုပ္ေနရတဲ့ လူေတြကေတာ့ ထားပါေတာ့။ သူ႔အေျခအေနနဲ႔သူ ကုိယ္လည္းမသိႏုိင္တဲ့ အေျခ အေန။ ဒါေပမယ့္ ေအာ့ႏွလုံးနာစရာ ေကာင္းတာကေတာ့ ျပည္ပက ဆရာႀကီးေတြ၊ လူတတ္ေတြနဲ႔ သတင္းသမားတခ်ဳိ႕ ပါပဲ။ သူတို႔ခင္ဗ်ာ တေလွ်ာက္လုံး ခံစားလာတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံေလး စီးလိုက္၊ အစည္းအေဝးေလး တက္လိုက္၊ ဝီစကီေလး စုပ္လိုက္၊ ခ်ီးေလး ကိုက္လိုက္၊ အလံ႐ွဴးသတင္းသမားေတြနဲ႔ ပင္းၿပီး ႏုိင္ငံေရးေဟာကိန္းေတြ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြေပး လိုက္နဲ႔ ယစ္ေနတဲ့ စည္းစိမ္ေလးေတြ လက္လြတ္ မခံႏိုင္တာနဲ႔ဘဲ အထက္ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ ေလသံအတိုင္း ဒိီမို ကေရစီ သင္းကြပ္မဲ့ စစ္ကြ်န္ေရြးေကာက္ပြဲကို ေထာက္ခံအားေပးလာၾကတာပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မွပဲ လက္ေတြ႔က်တဲ့ ႏုိင္ငံေရးလိုလို အထဲက စစ္ကြၽန္ ကူလီေခါင္း ေမာင္စူးစမ္းတို႔ သခင္တင္ျမတို႔ရဲ႕ေလကို အျပင္မွာ တာဝန္ခံျဖန္႔ၾကတယ္။
အေကာင္ႀကီးမို႔ အထင္အရွားဆုံးက ဟန္ေညာင္ေရႊပါ။ ျပည္တြင္းတုိင္းရင္းသား ေစာင့္ၾကည့္ေရးအဖြဲ႔က စားဖား အေခ်ာင္ သမားလို႔ ထိပ္ဆုံးမွာ စာရင္းတင္ထားပါတယ္။ သြားေလသူ သမၼတႀကီးကို အားတုံ႔အားနာ ၀ႏၵနာလို႔ ေညာင္ေရႊဆိုတာ ျဖတ္ၿပီး “ဟန္” လို႔ပဲ သုံးခ်င္ပါတယ္။ ဟန္ဆိုတာ ရွစ္ေလးလုံးမတိုင္ခင္ထဲက ျပည္ပေရာက္ၿပီး မိဘဂုဏ္သေရကို အသုံး ခ်ၿပီး အဖြဲ႔အစည္းေပါင္းစုံမွာ လႈပ္ရွားလုပ္စားခဲ့သူပါ။ လူျဖဴေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေရးကြၽမ္းက်င္ၿပီး အရည္အေသြးလည္းရွိလို႔ အမ်ားက ေမွ်ာ္လင့္အားကိုးခဲ့ရသူပါ။ သုိ႔ေသာ္ ေစတနာေကာင္း မေကာင္းကေတာ့ ေမးခြန္းထုတ္စရာ၊ သံသယျဖစ္စရာ သက္ေသအမ်ားႀကီးပါ။ တဖြဲ႔မေခ်ာင္ တဖြဲ႔ေထာင္နဲ႔ အခုေနာက္ဆုံး ဥေရာပ EBO အဖြဲ႔ပါ။
ဟိုတုန္းကေတာ့ ဗမာျပည္ျပႆနာ အေျဖရွာဖို႔ဆိုတာ သုံးပြင့္ဆိုင္မွ သုံးပြင့္ဆိုင္၊ သုုံးပြင့္မဆိုင္ရင္ လူနည္းစု တိုင္းရင္း သားေတြမွာ ဘဝနစ္နာ ဆုံး႐ႈံးရေခ်ရဲ႕လို႔ ျပင္းထန္တဲ့ သေဘာထားေတြနဲ႔ လက္ရွိဗမာျပည္ ျပႆနာဟာ ဖြဲ႔စည္းပုံျပႆ နာလို႔ ေျပာခဲ့ၿပီးကာမွ အခုေတာ့ စစ္ကြၽန္ဖြဲ႔စည္းပုံအတိုင္းလုပ္မယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲ၊ စစ္ကၽြန္ဖြဲ႔စည္းပုံကို အတည္ျပဳမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲကို ပကတိအေျခအေနမွန္လို႔ ျမင္ၿပီးသကာလ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ အခြင့္အေရးျဖစ္လို႔ ဝင္ရမည္လို႔ ဆိုလာ ျပန္ၿပီ။
ဒီေလာက္ ေရွ႕စကား၊ ေနာက္စကား ဖီလာတရားေတြ ဘယ္လိုေၾကာင့္ ေပၚလာသလဲ။ အခြင့္အေရးေၾကာင့္လား၊ ေနရာ ေၾကာင့္လား၊ အထက္ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြ အမိန္႔ေၾကာင့္လား၊ ဘာေၾကာင့္ ေျပာင္းသြားသလဲ စဥ္းစားရ အေတာ္ခက္ လွ တယ္။ အခုကုိပဲ ႏုိင္ငံတကာ ကူေငြေတြနဲ႔ ဟန္တုိ႔ အစီအစဥ္အတုိင္း ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးေတြမွာ ေရြးေကာက္ပြဲပညာေပး ေဟာေျပာပြဲေတြ၊ သင္တန္းေတြ စလုပ္ေနၿပီ ၾကားရတယ္။ အတြင္းအျပင္က ခ်ဳိက်ဳိးႏြားလား ဒြန္းစ႑ားေတြ ခ်ိတ္ဆက္ မိေနၾကၿပီ ဆုိတဲ႔သေဘာေပါ႔။ နအဖ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြနဲ႔ေကာ ဘယ္ေလာက္ထိ နားလည္မူယူထားတယ္ ဆုိတာ ဟာလည္း ဆက္စဥ္းစားရမယ့္အခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။
ဟန္ဟာEBO နာမည္နဲ႔ ဗမာျပည္သူေတြ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ႏုိင္ငံတကာအလွဴရွင္ေတြရဲ႕ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ယူ႐ိုေငြေတြ ကို ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ တကိုယ္ေတာ္ ထင္ရာၾကဲခဲ့သူပါ။ အခုေတာ့ အပုပ္နံ႔တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ လူေျပာသူ ေျပာမ်ားလာလို႔ ဆယ္ႏွစ္စာ အစီရင္ခံစာတခု ထြက္လာပါတယ္။ မဟုတ္မဟတ္ လုပ္ဇာတ္ေတြနဲ႔ စီရင္ထားတဲ့ အစီရင္ ခံစာထဲမွာေတာင္ မေတာ္မတရား အလြဲသုံး စားမႈေတြ၊ မ႐ိုးသားမႈေတြက ဘူးေပၚသလို ေပၚေနတုန္းပဲ။
သူ႔အစီရင္ခံစာအတိုင္းဆိုရင္ ဒီအဖြဲ႔ေပၚေပါက္လာပုံ၊ ဖြဲ႔စည္းပုံနဲ႔ လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္ပုံေတြက ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ႏုိင္လွ တယ္။ ၁၉၉၇ မွာ ဒီအဖြဲ႔ကို ကေနဒါက အဖြဲ႔ေလးတခုကို အေျခခံဖြဲ႔တယ္လို႔ဆိုတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ဟန္ ဟာ NCGUB လို႔ေခၚတဲ့ နဂုတ္မွာ အၾကံေပးလုပ္ေနၿပီး NCUB နကပ္မွာလည္း လုပ္ေနခ်ိန္ေပါ့။ ဒီလိုအဖြဲ႔အစည္းႀကီးေတြ ရွိေနၿပီးသား၊ သူကိုယ္တိုင္လည္း ပါေနၿပီးသား အေျခအေနမွာ ႏုိင္ငံတကာ အလွဴေငြေတြကို ဗမာျပည္ကိုယ္စားျပဳ လက္ခံအသုံးျပဳ မယ့္ ဒီ EBO အဖြဲ႔က မထင္မရွား ကေနဒါက အဖြဲ႔ေလးကို အေျခခံဖြဲ႔ထားတယ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားရက်ပ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ဘယ္လိုဆိုတာ သက္ဆိုင္သူ ကာယကံရွင္ေတြသာ သိႏိုင္ပါတယ္။
အဆုိးဆုံးကေတာ့ အဲဒီအဖြဲ႔ကို ဘယ္သူေတြနဲ႔ ဘယ္လိုဖြဲ႔တယ္ဆိုတာ သိသာရွင္းလင္းျခင္း မရွိတာဘဲ။ ဗမာျပည္သူေတြ လြတ္ေျမာက္ ေရးအတြက္ ရည္စူးတဲ့ ႏုိင္ငံတကာအလွဴရွင္ေတြရဲ႕ ေငြကို လက္ခံသုံးစြဲမယ့္ အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ ေပၚေပါက္ လာပုံ၊ ဖြဲ႔စည္းပုံက ခါးပိုက္ႏႈိက္ ဂိုဏ္းလိုလို၊ ေစာရေဖာက္ထြင္းဂိုဏ္းလိုလို ပါပဲ။
အလွဴေငြ ယူ႐ုိသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ျပဳန္းတီးသြားခဲ့ရေပမယ့္ ဗမာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တာ၊ လုပ္္္ႏိုင္ ခဲ့တာ ဘာတခုမွ ေလာက္ေလာက္လားလား ျပစရာမရွိပါဘူး။ အေရးေတာ္ပုံနဲ႔ မပတ္သက္တဲ့ ႏႈတ္ပိတ္ေခါင္းညိတ္ေတြ ကို ဝန္ထမ္းခန္႔၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မတန္တဆ လုပ္ခလစာေတြေပးနဲ႔ ခိုးျခင္း (၂၅) ပါးနဲ႔အညီ ေစာရဇာတ္ထုတ္ခင္းလာ လိုက္တာ (၁၀) ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာလာ ေတာ့ မ်ဳိးဖ်က္မိစၦာ နအဖ သန္းေရႊတို႔ရဲ႕ ရာသက္ပန္ စစ္အာဏာရွင္ တည္ျမဲေရးလုပ္ ငန္းေတြကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ေထာက္ခံလာတဲ့အထိ အတင့္ရဲလာတယ္။
သူ႔အစီရင္ခံစာထဲက ကုိယ့္အနီးက ေဒလီအီးယူ႐ုံးဆိုတာ ၂၀၀၄ ေလာက္ကမွ စဖြင့္တယ္။ ႏႈတ္ပိတ္ေခါင္းညိတ္ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ ဖြဲ႔တယ္။ ABSL စည္း႐ုံးတည္ေဆာက္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးဂြင္ထဲက လူပုဂၢိဳလ္အဖြဲ႔ အစည္းေတြၾကားမွာပဲ မ႐ိုးမသား ထိုးေဖာက္ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး စားရင္တင္ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ ႏွမ္းျဖဴးၿပီး ကိုယ္လုပ္သလိုလို ဟိတ္ထုတ္တယ္။ အစီရင္ခံ စာထဲမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေဒလီအီးယူရဲ႕ လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားဆိုတာ အဲဒါပါပဲ။ ေငြအေျမာက္အျမား ျဖဳန္းတီးခဲ့ ေပမယ့္ ABSL တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရးထက္ ထူးကဲသာလြန္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့တာ ဘာမွမရွိပါဘူး။ ဒီေန႔ အိႏၵိယ ေရာက္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအင္းစုမ်ားရဲ႕လႈပ္ရွားမႈဆိုတာ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀) ႏွစ္ေလာက္အထိ သန္သန္မာမာ လႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ ABSL ရဲ႕ ထိုးေဖာက္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ လႈပ္ရွားဂြင္ထဲမွာပဲ တဝဲလည္လည္ လႈပ္ရွားမႈေတြ ျဖစ္တယ္။
တျခားျမင္မိတဲ့ EBO ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးႏွစ္ကစလို႔ နအဖစစ္အုပ္စုအေပၚ ဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆို႔မႈ ဆန္႔ က်င္ေရး၊ ေရြးေကာက္ပြဲေထာက္ခံေရး (မသိမသာ) ေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ ညီလာခံေတြကို ဥေရာပမွာ အသြင္တူ ပုလင္းတူဗူး ဆို႔ အၿမီးျပတ္ေတြ၊ ေဒါက္တာခင္ေဇာ္၀င္းတုိ႔၊ ေဒါက္တာဇာနည္တို႔၊ ေနဝင္းေမာင္တို႔လို နအဖ အလိုေတာ္ရိေတြနဲ႔ တ ၿခိမ္းၿခိမ္း ပြဲခံခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒူးေထာက္ေရးလမ္းစဥ္ကို နယ္စပ္အေျခစိုက္အဖြဲ႔ အစည္းေတြကပဲ ေထာက္ခံေနသ ေယာင္ မ်က္လွည့္ျပဖို႔ ေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႕ကို ဖဲ့စည္း႐ုံးတယ္။ စစ္ကြၽန္ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တိုင္းရင္းသား လူ မ်ဳိးမ်ားေကာင္စီရဲ႕ ဥကၠ႒နဲ႔ အတြင္းေရးမႈးတို႔ တေယာက္က ဆန္႔က်င္၊ တေယာက္က ကန္႔ကြက္နဲ႔ ဖီလာဆန္႔က်င္ ေၾက ျငာခ်က္ေတြ ထုတ္ခဲ႔ၾကတာကို မွတ္္မိၾကအုံးမွာပါ။ ဒါဟာ ဟန္ရဲ႕ လုပ္စား႐ိုက္ခ်က္္ဆိုတာ လူတိုင္းသိပါတယ္။
တိုင္းျပည္ထဲမွာ ဒီမိုကေရစီ စာလုံးပါတဲ့ စာတေစာင္ မိရင္ေတာင္ ေထာင္အႏွစ္ (၂၀) ၾကမ္းခင္း ေစ်းေပါက္ေနခ်ိန္မွာ ခင္ေဇာ္၀င္း၊ ဇာနည္တို႔ ေနဝင္းေမာင္တို႔လိုလူေတြ ျပည္ပကို ဝင္ခ်ီထြက္ခ်ီ လုပ္ေနႏိုင္တာ၊ ဟန္တို႔လို ျပည္ပအတိုက္ခံ ေခါင္းေဆာင္ဆိုသူေတြနဲ႔ ဒူးတိုက္ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြး ညီလာခံႏိုင္ေနတာဟာ စစ္အုပ္စုရဲ႕ သေဘာထားႀကီးမႈလည္း မဟုတ္ သလို၊ ညံ့ဖ်င္းမႈလည္း မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ေနာက္ပိုေသခ်ာတာကေတာ့ ဟန္တို႔ ေနဝင္းေမာင္တို႔ လုပ္သမွ်ကို စစ္မိစၦာေတြက သေဘာက် အားရတယ္ဆိုတာ ပါပဲ။
ေကာင္းျခင္းဆိုးျခင္း၊ လက္ခံလိုျခင္း လက္မခံလိုျခင္း၊ ႀကိဳက္ျခင္း မႀကိဳက္ျခင္းမ်ားနဲ႔ ဒြန္တြဲေနတဲ့ အမွန္တရားဆိုတာ ကိုယ့္သီလ ကိုယ္ စိတ္ခ်ယုံၾကည္သူေတြမွ ရဲရဲ႐ႈျမင္ျခင္း၊ လက္ခံျခင္း၊ တုံ႔ျပန္ျခင္းအမႈေတြကို တတ္ႏိုင္ပါတယ္။ မွန္ကန္ ျခင္းနဲ႔ ရဲရင့္ျခင္းဆုိတာ တုိက္႐ုိက္အခ်ိဳးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတယ္။ ရဲရင့္မႈက မွန္ကန္မႈကုိ ျဖစ္ေပၚေစသလုိ၊ မွန္ကန္ျခင္းက ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ရဲရင့္ျခင္းကုိ ျဖစ္ေပၚေစတယ္။ မွန္ကန္မွ ရဲရင့္တယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကေတာ့ “ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မယုံတဲ့သူဟာ ဘယ္အခါမွ တျခားသူကို မယုံဘူး။ တိုင္းသူ ျပည္သား ကိုလည္း မယုံဘူး။ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ သူယုံၾကည္တဲ့ ကိစၥကို တိုင္းသူျပည္သားေတြကို ေျပာရဲရမယ္၊ ရွင္းျပရဲရမယ္၊ ရွင္းျပႏုိင္ရမယ္။ အသက္စြန္႔သင့္တယ္ထင္တဲ့ ေနရာမယ္ စြန္႔ရမယ္၊ ပရိယာယ္သုံးသင့္တဲ့ ေနရာမယ္ သုံးရမယ္၊ ဘယ္ ကိစၥမဆို လုပ္ရင္မွားတယ္၊ မွန္တယ္ဆိုတာ ရာဇဝင္က ဆုံးျဖတ္လိမ့္မယ္” လို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ အခု ဟန္တို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြ ကေတာ့ မမွန္လို႔ မရဲေလသလား၊ မရဲလို႔ မမွန္ ေလသလားမသိ။ ခိုး ေၾကာင္ခိုးဝွက္ ႏိုင္လြန္းလွတယ္။
ဒီေလာက္ေဖာက္ျပန္တဲ့ ဟန္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြကို အမ်ားတကာ ေခါင္းေဆာင္အမည္ခံတို႔ ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ေနႏိုင္ ၾကတာကို အစီရင္ခံပါ (၂၀၀) ေက်ာ္္ စာရင္းေပါက္တဲ့ ဟန္ရဲ႕ လက္ေဝခံ အဖြဲ႔အစည္းစာရင္းကိုေတြ႔မွ သေဘာေပါက္မိတယ္။ အသံ မထြက္ႏိုင္တ့ဲ ပိတ္ဆုိ႔မႈေတြ ပါးစပ္ေပါက္မွာ ရွိေနၿပီကုိး။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ျပည္ပေတာ္လွန္ေရး၊ နယ္ျခားေတာ္လွန္ေရး ႏွစ္ (၂၀) ခရီးဆိုတာလည္း အထက္မွာေျပာခဲ့သလို ေလာက္က်ပ်က္စ္ီး ဇာတ္ပ်က္ခဲ့ၿပီီ။ ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ေနတတ္တဲ့ တပ္ ေပါင္းစုေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ သူခိုး ႏြားေကာင္းမသိ ဉာဥ္ဆိုးေၾကာင့္ အသက္အေသြးေခြၽးမ်ားနဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ့ က်ဳပ္တို႔ ေတာ္လွန္ေရးႀကီး ဂုဏ္သေရညစ္ႏြမ္း ဆုံးခန္းတိုင္ခဲ့ၿပီ။
ေတာသား ေတာင္သူလယ္သမားေတြအတြက္ေတာ့ ႏြားဆိုတာ အဖိုးတန္ရတနာတပါးပါပဲ။ေတာသားမွန္ရင္ ႏြားေကာင္း ႏြားဆိုး ခြဲျခားတတ္တယ္။ ႏြားေကာင္းကို တန္ဘိုးထားတတ္တယ္။သူခိုးဆိုတာကေတာ့ ႏြားျမင္ရင္ အသားပဲထင္တယ္။ အဆိုးအေကာင္းမသိ စားဖုိ႔ပဲသိ၊ တန္ဘိုးမထားျဖစ္တာ သဘာဝေပါ့။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္တို႔ေခါင္းေဆာင္ေတြဆိုတာ ႏြားနဲ႔ သပိတ္ထဲက ညိဳျမအေျပာနဲ႔ “မ်ဳိးခ်စ္ စိတ္ရွိေၾကာင္း ဟစ္ၾက၏၊ ညီညာမွ ျပည္သာမည္ဟု ေအာ္ၾက၏၊ ဤသို႔ ေျပာဆို ေႂကြးေၾကာ္ ဟစ္ေအာ္သူတို႔အား ျမင့္ျမတ္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟု ထင္စရာအေၾကာင္းရွိေသာ္လည္း အမ်ားအားျဖင့္ စၿဖီး မ်ားသာ ျဖစ္ကုန္၏။” လုိ႔ ဆုိရမယ့္ ေခါင္းေဆာင္ေတြေပါ႔။
ဟန္ရဲ႕လက္ေဝခံ အဖြဲ႔အစည္းစာရင္းအရ ၾကားေတာင္မၾကားမိဘူးတဲ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း အဖြဲ႔အစည္းေတြၾကားမွာ ထိပ္ တန္းအဖြဲ႔ အစည္းႀကီးေတြလည္း ပါေနတာေတြ႔ရတယ္။ သစၥာေဖာက္ခံလိုက္ရတဲ့ ေရာမအင္ပါယာရွင္ ဂ်ဳးလီးယက္ဆီဇာ ရဲ႕ ေသခါနီးစကားကိုပဲ သံေယာင္ ေရရြတ္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။
ဆီဇာက “ေၾသာ္ ဘ႐ုတပ္ မင္းလည္း ပါသကိုး (Et tu, Brute) တဲ့။ ”
ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္း
Kyaw_than2004@yahoo.com
စာႂကြင္း… ဘ႐ုတပ္ဆုိတာ ဂ်ဴးလီးယက္ဆီဇာအား ပုန္ကန္သူ ၿမိဳ႕စားတဦးကုိ တုိက္ခုိက္အႏုိင္ယူ အသက္ကယ္ၿပီး ဆီး နိတ္တာအထိ ခ်ီးေျမႇာက္ခံခဲ့ရတဲ့ သူတေယာက္ပါ။ ဂ်ဴးလီးယက္ဆီဇာက အႂကြင္းမဲ့ ယုံၾကည္ခံထားရၿပီး လုပ္ၾကံမူမွာ ဘ႐ုတပ္ ကုိယ္တုိင္ပါေနတာကုိ သိတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆီဇာက တအံ့တၾသနဲ႔ အထက္ပါအတုိင္း ေရရြက္ၿပီးေတာ့ ေသဆုံး သြားခဲ႔ရပါတယ္။
မွတ္ခ်က္ … EBO အစီရင္ခံစာအား ရယူလိုသူမ်ားအား မွ်ေဝႏုိင္ပါသည္။ တုိက္႐ိုက္ပို႔ေပးပါမည္။
