 |
| စႏၵာဝင္း (ယခင္ မေကြးတိုင္း အင္အယ္လ္ဒီ အမ်ဳိးသမီးတာ၀န္ခံ) |
က်မဘဝမွာ နိုင္ငံေရးကို ထဲထဲဝင္ဝင္လုပ္ရလိမ့္မယ္ဆိုတာကို အိမ္မက္ထဲေတာင္ထည့္မမက္ခဲ့ပါဘူး။ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝက်မွ နိုင္ငံေရးစာေတြဖတ္၊ သတင္းေတြနားေထာင္နဲ့ နိုင္ငံေရးဆိုတာကို စိတ္ဝင္စားတတ္လာတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သာမန္စိတ္ဝင္စားမႈထက္မပိုခဲ့ပါ ဘူး။ ၁၉၈၇ ခုနွစ္ မဆလလက္ထက္ ေငြစကၠဴ (၃ ) မ်ဴိး တရားမဝင္ေျကျငာတဲ့အခိ်န္မွာေတာ့ ကိုယ္တိုင္ပင္ပန္းတျကီးရွာေဖြထားရတဲ့ မရိွမဲ့ ရိွမဲ့ေငြေလးဆံုးရံႈးလိုက္ရလို႕ ေတာ္ေတာ္ေလး ေဒါသထြက္ျပီး ဘာေျကာင့္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အစိုးရက ဒီလိုမတရားသျဖင့္လုပ္ရတာလဲဆိုတာ ပိုသိခ်င္လာတယ္။ မၾကိဳက္တာျကာျပီျဖစ္ေပမဲ့ ဒီမတရားတဲ့အစိုးရကို ဘယ္လိုဆန့္က်င္ရမယ္ဆိုတာ မသိခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္း ေတြပိတ္လိုက္၊ ျပန္ဖြင့္လိုက္နဲ့ ၁၉၈၈ ခုနွစ္က်ေတာ့ အံုၾကြမႈျကီးျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ တနိုင္ငံလံုးအတိုင္းအတာနဲ့ ၈၈၈၈ မစတင္မီမွာ ဦးေအာင္ျကီး ရဲ့ ( ၄၂ ) မ်က္နွာဆိုတာ ထြက္လာလို့ ဖတ္ရပါတယ္။ အဲဒီ ( ၄၂ ) မ်က္နွာေျကာင့္ပဲ က်မနိုင္ငံေရးကိုပိုျပီးစိတ္ဝင္စားလာ တာလို႔ ေျပာရမွာပါ။ ဒီေလာက္ရက္စက္တဲ့ အစိုးရမ်ဳိးရိွသလားလို႔ေတာင္ ေတြးမိ၊ ဝမ္းနည္းမိခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၈၊ ၈၊ ၈၈ မွာ လူထု အံုၾကြမႈျကီး စတင္ဘို႔ အခ်က္ေပးတဲ့တိုက္ပဲြကို အျကီးအက်ယ္ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္။ ျဖစ္ရင္ေကာင္းမယ္၊ ငါလည္းပါကိုပါရမယ္ေပါ့။ ( ၈ ) ေလးလံုးနီးလာေလ သတင္းမီဒီယာေတြမွာတပ္လွန့္သံေတြညံလာေလပါပဲ။ က်မတို႔ မိသားစုလည္းခပ္ကြင္းျပင္လို႔ေပါ့။ ေတြ႔တဲ့သူတိုင္းေမး ေတာ့လဲ အားလံုးျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြကိုယ္စီနဲ႔ပါဘဲ။ ၆၊ ၈၊ ၈၈ ေန့ေရာက္ေတာ့ စျပီတဲ့သပိတ္တိုက္ပဲြျကီး၊ ဘယ္ျမဳိ ႔ မွာလဲလို့ နားစြင့္ ေတာ့ လားလား က်မတို႔ မေကြးျမဳိ ႔နဲ႔ ( ၃၂ ) မိုင္ပဲေဝးတဲ့ ေရနံေခ်ာင္းျမဳိ ႔မွာတဲ့။ အဲဒါေရနံေျမေလ သူကအစဥ္အလာျကီးခဲ့တာကိုး။ ပစ္တယ္ခတ္တယ္လို့ျကားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သပိတ္ျဖစ္တယ္တဲ့။ ၈၊ ၈၊ ၈၈ ေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာ၊ မနၲေလးမွာ ဟိုမွာဒီမွာနဲ့ တနိုင္ငံလံုး အနံွ့ မီဒီယာေတြကျကားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မတို့မေကြးòမိ့က တုတ္တုတ္ေတာင္မလႈပ္ပါဘူး။ မနက္၊ ေန့လည္၊ ညေန၊ ညအထိေအာင္ ဘာသံမွမျကားဘူး။ စိတ္ပ်က္လိုက္တာ။ ရွက္လိုက္တာ။ ၉၊ ၈၊ ၈၈ က်ေတာ့ သတင္းတခို့်ထြက္လာတယ္။ မေကြးòမိ့က လူငယ္တခို့်ဆီ သို့ သနပ္ခါးတံုးေတြ၊ ထမီေတြ လွမ္းပို့ျကလို့တဲ့။ ျမဳိ ႔လူထုကလဲ မခံခ်င္လို့ေျပာေျပာေနျကေပမဲ့ ဘယ္ကစရမွန္းမသိျကပါဘူး။ လမ္းတိုင္း လမ္းတိုင္းမွာလဲ ရပ္ကြက္လူျကီးေတြ၊ မဆလပါတီဝင္ေတြ အလွည့္က် ေစာင့္ေနျကတာေတြ ႔ ရတယ္။ ဒါနဲ့ပဲ ( ၉ ) ရက္ေန့တေန့ ကုန္သြား ျပန္ေရာ။ ဘာမွမျဖစ္ျပန္ပါဘူး။ ေနာက္ေန့ ( ၁ဝ ) ရက္ေန့မနက္လဲ ဒီအတိုင္းဘဲ။ ျမဳိ ႔ ၾကီး ကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနလိုက္တာ သုႆန္တစ ျပင္လိုဘဲ။ ေန့လည္ ( ၁ ) နာရီေက်ာ္ေတာ့ မေကြးòမိ့မေစ်းျကီး အေပၚထပ္မွာဖြင့္ထားတဲ့ က်မရဲ့ အလွျပင္ဆိုင္ထဲကို လူငယ္ ( ၂ ) ေယာက္ဝင္လာတယ္။ ဆံပင္ညွပ္ေပးပါတဲ့။ သူတို့ထဲက တေယာက္က ဆံပင္ညွပ္ခံေနေပမယ့္ တေယာက္က ဂနာမျငိမ္ပါဘူး။ ဆိုင္ထဲဝင္ လိုက္၊ ထြက္လိုက္ ဝရံတာထြက္ျကည့္လိုက္နဲ့။ ( ၅ ) မိနစ္ေလာက္ျကာေတာ့ ဒို့အေရး-ဒို့အေရးနဲ့ ေစ်းေျမာက္ဘက္က အသံစျကား တယ္။ အစ ကသဲ့သဲ့ဘဲ၊ ေနာက္ေတာ္ေတာ္ေလးက်ယ္လာေတာ့ က်မလဲဝမ္းသာအားရနဲ့ ဝရံတာဘက္ထြက္ျကည့္တာ လူအုပ္ျကီးေတြ ႔ ရတာပါဘဲ။ ေရွ့ဆံုးက ကိုရင္ေတြဦးေဆာင္လို့ က်မရဲ့ခင္ပြန္းက ( ၇ ) နွစ္သားငယ္ေလးကိုလက္ဆဲြလို့ ခီ်တက္လာျကတယ္။ ေစ်းလမ္း အတိုင္းခီ်တက္လာျကတာေလ။ က်မလည္း ျကက္သီးေမြးညွင္းေတြထေအာင္ ဝမ္းသာျပီး အေပၚကေနခုန္ေပါက္အားေပးေနမိတယ္။ ဆံပင္ညွပ္ခံေနတဲ့သူလည္းထြက္လာျပီး က်မကိုေမးတယ္။ အမတို့ဘာေတြေၾကြးေၾကာ္ရမယ္ဆိုတာ သိသလားတဲ့။ မသိဘူးဆိုေတာ့ သူက ကပ်ာကရာနဲ့ စာရြက္တရြက္မွာေရးေပးတယ္။ မဆလ တပါတီစနစ္အလိုမရိွ၊ ဒီမိုကေရစီရရိွေရး ဒို့အေရး။ စသျဖင့္ ( ၅ ) မို်းေလာက္ ေရးေပးတယ္။ ဒီအတိုင္းေºကြးေျကာ္ပါဆိုျပီး က်မကို စာရြက္တရြက္ေပးတယ္။ ျပီးတာနဲ့သူတို့နွစ္ေယာက္ခ်က္ခ်င္း ထြက္သြားျကရာ ေနာက္မွေတြးမိတာ နယ္ဆင္းလာတဲ့ တက္ºကြသူေက်ာင္းသားေတြဘဲျဖစ္မယ္လို့ေပါ့။ က်မတို့ညီအမနွစ္ေယာက္လဲ ဆိုင္တံခါးေတြပိတ္၊ ပိတ္ထားတဲ့ေစ်းတံခါးမျကီးကိုေက်ာ္ခြျပီး သပိတ္ဆင္ႏြဲေနတဲ့လူအုပ္ေနာက္ကို အေျပးလိုက္၊ က်မခင္ပြန္းကိုရထားတဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံ စာရြက္ကိုေပးျပီး ပူးေပါင္းပါဝင္ခီ်တက္ခဲ့ျကတာေပါ့။ လမ္းတေလွ်ာက္လံုးလည္း လက္သီးလက္ေမာင္းတန္း ေၾကြးေၾကာ္၊ ေတြ ႔ တဲ့သူတိုင္းကို ပါဝင္ဖို့ဖိတ္ေခၚနဲ့ ေနာက္ က်ေတာ့ မေကြးျမဳိ ႔သူျမဳိ ႔သားမ်ားရဲ့ သပိတ္တိုက္ပဲြမွာ တသားတည္းပူးေပါင္းပါဝင္လိုက္နိုင္ခဲ့ျပီ။ အားရလိုက္တာ၊ က်မနိုင္ငံေရးလုပ္ျပီေလ။ က်မတိုက္ပဲြဝင္ခြင့္ရပါျပီ။
အဲဒီေန့ကစလို့ မေကြးျမဳိ ႔ ေအာင္ဓမၼာရံုမွာ သပိတ္စခန္းဖြင့္လို့ ေန့တိုင္းလိုလို ျမဳိ ႔တြင္းလွည့္လည္ျပီး ဆႏၵျပခဲ့ျကတာ စစ္အာဏာ သိမ္းဖို႔ တရက္အလိုျဖစ္တဲ့ ၁၇၊ ၉၊ ၈၈ အထိပါပဲ။ ျမဳိ ႔ သူ ျမဳိ ႔ သား တေယာက္မက်န္ထြက္တယ္လို့ေတာင္ ေျပာလို့ရပါတယ္။ က်မခင္ပြန္းက သပိတ္ကို ဦးေဆာင္တဲ့ထဲက တေယာက္ဆိုေတာ့ သူ့ဆီမွာ မဆလ ပါတီဝင္ကဒ္ျပားလာအပ္တဲ့သူေတြအမ်ားျကီးပါဘဲ။ တခ်ဳိ ႔ဆိုသူတို့ကဒ္ ျပားအပ္တာကို အသိအမွတ္မျပဳမွာဆိုးလို့ တစာစာလာသတိေပးေနေလရဲ့။ ေအာ္ တင္းျပည့္မွ တင္းျပည့္ဆိုတဲ့သူေတြ တယ္လဲတရား က်ဖို့ေကာင္းပါလား။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ၂၆ နွစ္လံုး ဗိုလ္က်အုပ္စိုးလာတဲ့ မဆလ တလိမ့္ေကာက္ေကြး ဇာတ္သိမ္းသြားေအာင္ ညီညြတ္ ခဲ့ျကတဲ့ ျပည္သူလူထု အစြမ္းကေတာ့ အံ့မခန္းဘဲ မဟုတ္ပါလားရွင္။
စႏၵာဝင္း (ယခင္ မေကြးတိုင္း အင္အယ္လ္ဒီ အမ်ဳိးသမီးတာ၀န္ခံ)
RFA အပတ္စဥ္ က႑ မွ
သစ္ထူးလြင္
10/06/2011 11:41:00 PM
္
"ရခိုင္ျပည္ကထြက္တဲ့ဂတ္စ္ဟာ
ရခုိင္ျပည္မွာ သံုးဖုိ႕မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့စကားဟာ ရခိုင္ျပည္သူေတြကို အလြန္
ေစာ္ကားရာ ေရာက္ပါတယ္။ ထိခိုက္နစ္နာေအာင္ ေျပာတဲ့စကားလို႕ တိုတို
တုတ္တုတ္နဲ႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ရခိုင္ျပည္မွာ ထြက္လာတဲ့ သယံဇာ
ပစၥည္း အားလံုးဟာ ရခုိင္ျပည္နယ္သားေတြ အဓိကပိုင္ဆိုင္ တယ္။ ရခိုင္ျပည္နယ္က
ထြက္လာသမွ် ဂတ္စ္ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေရနံဘ ဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခား သစ္ေတာ၊
ငါးပုဇြန္ထြက္ လာသမွ်ရဲ႕ သယံဇာတ ပစၥည္းရဲ႕ တန္ဖိုး ဟာ ရခိုင္ျပည္က
ပိုင္ဆိုင္တာ ျဖစ္တယ္။ ရခိုင္ျပည္ဟာ အမွန္ တကယ္ ျပည္ေထာင္စု ထဲမွာ ရွိေနတဲ့
ျပည္နယ္ တစ္ခု ျဖစ္တယ္ ဆိုလို႔ ရွိရင္ ဒီထြက္လာတဲ့ ပစၥည္းရဲ႕အခ်ိဳး
က်ကိုေတာ့ ရခိုင္ျပည္နယ္က ခံစားခြင့္ ရွိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီလို
ရခိုင္ျပည္ကထြက္တဲ့ ဂတ္စ္ဟာရခိုင္ျပည္ မွာ အသံုးျပဳရန္ အစီအစဥ္မရွိလို႕
ေျပာတဲ့ ဟာသည္ ရခုိင္ျပည္သူေတြ ကို ေစာ္ကားလိုက္တဲ့ စကားလို႕ဘဲ ကၽြန္ေတာ္
ျမင္ပါတယ္။" 
"
ရခိုင္ျပည္ကထြက္တဲ့ ဂတ္စ္ေတြ၊ သယံဇာတပစၥည္းေတြဟာ
ရခုိင္ျပည္သူျပည္သားအားလံုးရဲ႕အက်ိဳးတရား ကို အေျခခံထားရမယ္။
ရခိုင္ျပည္ကထြက္တဲ့ ဟူသမွ်ဟာ အဲဒီလို ခံစားခြင့္ မရတဲ့အတြက္
ေၾကာင့္ျပည္ေထာင္ စု ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ စစ္မွန္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာ
ႏိုင္ငံ အဆင့္ မျဖစ္လာဘဲ ျဖစ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ျပည္ ေထာင္စု
ျမန္မာႏိုင္ငံလို႕ ေျပာေနတာဟာလည္းဘဲ အတု အေယာင္ ျပည္ေထာင္စု
ျမန္မာႏိုင္ငံသာျဖစ္ေန တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ရခိုင္ျပည္က ရတဲ့ ဂက္စ္၊
ရခုိင္ျပည္က ရတဲ့ ကၽြန္းသစ္၊ ပ်ဥ္းကတိုးေတြကို ရခုိင္ျပည္သူ ျပည္သားေတြကို
ထိုက္သင့္ အားေလ်ာ္စြာ အက်ိဳးခံစားခြင့္ရေအာင္ လုပ္ေပးရမယ္။ ဒါက
ရခုိင္ျပည္တခု တည္းကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ တျခားျပည္နယ္ေတြမွာလည္း ဒီအတိုင္း
မူအရက်င့္ရမယ္။ ဒါမွကၽြန္ေတာ္ တို႕ႏိုင္ငံဟာ တကယ့္ စစ္မွန္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု
ျဖစ္လာႏိုင္မယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ ျပည္ေထာင္စု အစစ္အမွန္
မျဖစ္ဘဲနဲ႕ အတုအေယာင္ ျပည္ေထာင္စ ုစနစ္မွာဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕
ရပ္တည္ေနရဖို႕ဘဲရွိပါ တယ္။" 
"
၀န္ၾကီးေျပာသြားတာက ရခိုင္ျပည္ရဲ႕ ေရထု၊ ေျမထု၊ ေလထု၊ သဘာ၀
စြမ္းအင္အားလံုးဟာ သူတို႕ရဲ႕ လက္ ေအာက္မွာရွိတယ္ဆိုျပီး ရခိုင္ျပည္အေပၚမွာ
က်င့္သံုးတဲ့ေပၚလစီကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း၊ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာသြားတာ
ျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္က ဒီ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြဟာ ရခိုင္ျပည္သူေတြရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈသာ
ျဖစ္တယ္။ဒါေပ မယ့္ ရခိုင္ျပည္သူေတြမွာ မိမိကိုယ္ကို မိမိ ဆံုးျဖတ္
ပိုင္ခြင့္၊ ေျပာဆိုပိုင္ခြင့္ အာဏာမရွိတဲ့ အတြက္ မိမိတို႕ ပိုင္ဆိုင္တဲ့
သယံဇာတေတြကို မိမိတို႕ သံုးစြဲပိုင္ခြင့္မရွိ ဆိုတာကို ျပသလိုက္တာျဖစ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ လက္ရွိ အစိုးရကေနျပီးေတာ့ ရခုိင္ျပည္ကထြက္တဲ့ သယံဇာတ ေတြကို
ရခိုင္ျပည္သူေတြရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကို မၾကည့္ ဘဲနဲ႕ သူတို႕ရဲ႕
အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ သူတို႕ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္လို႕ရတဲ့ သေဘာနဲ႕
စြမ္းအင္၀န္ၾကီးကထုတ္ ေဖၚ ေျပာၾကားလိုက္တာ ျဖစ္တယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္
ျမင္ပါတယ္။" 
"
ရခိုင္ျပည္ကထြက္တဲ့ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕ကို ရခိုင္ျပည္မွာ
သံုးစြဲဖို႕အစီအစဥ္မရွိဆိုတာကို ကၽြန္မအျမင္နဲ႕ ေျပာရမယ္ဆိုရင္
ရခိုင္ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးကို ရက္ရက္စက္စက္ ေစာ္ကား
လိုက္တာျဖစ္တယ္လို႕ေျပာခ်င္ ပါတယ္။ ဒီဂတ္စ္ကို ရခိုင္ျပည္ကပိုင္ပါတယ္။
အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ ရခိုင္ ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးပိုင္တဲ့
ေရနံနဲ႕သဘ၀ဓါတ္ေငြ႕ေတြကို ရခိုင္ျပည္မွာ အသံုးျပဳရမယ္။ အခုလို ဒီမိုကေရစီက
ေျခလွမ္းစေနတဲ့ အစိုးရက ဒီလိုေျပာလိုက္ျခင္းသည္ပင္လွ်င္ ရခုိင္ျပည္သူ
တရပ္လံုးကို ေစာ္ကားလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။ ရခိုင္ျပည္သူလူထု တရပ္လံုးအေနနဲ႕
ထိထိေရာက္ေရာက္ ကန္႕ကြက္သင့္ပါတယ္။ ရခုိင္ျပည္သူတရပ္လံုးနဲ႕ ရခိုင္ျပည္နယ္
အက်ိဳးစီးပြား အတြက္ အားလံုးေသာ ရခိုင္ျပည္သူ တရပ္လံုးဟာ မ႑ိဳင္ရွိတဲ့
ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႕အတူ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ျပီးေတာ့ ရခိုင္ျပည္ရဲ႕ အက်ိဳးကို
ထိထိေရာက္ေရာက္ ကာကြယ္သင့္တယ္လို႕ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္။" 
"ကၽြန္ေတာ္ျမင္တာကေတာ့
ရခုိင္ျပည္ကထြက္တဲ့ စြမ္းအင္ကို ရခိုင္ျပည္သူလူထုေတြနဲ႕ တတိုင္း
ျပည္လံုးမွာ ရွိတဲ့ စြမ္းအင္လိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ မျဖည့္ဆည္းဘဲနဲ႕ ျပည္ပကို
အားလံုး ေရာင္းခ် ပစ္တာကေတာ့ ျပည္သူလူထုဆႏၵကို မေလးစားလို႕ျမင္ပါတယ္။
သူတို႕ေျပာတာက ျပည္သူလူထုရဲ႕ အသံကိုနားေထာင္ဖို႕၊ ျပည္သူကိုေလးစားတဲ့
ဒီမိုကေရစီအစိုးရဆိုျပီး ေၾကြးေၾကာ္ေနတာဟာ အခု ဒီအခ်က္ကေနျပီးေတာ့ ဒီမိုက
ေရစီအစိုးရမဟုတ္၊ ျပည္သူေတြအသံကို နားမေထာင္ဆိုတာကို ေဖၚျပလိုက္တယ္လို႕ဘဲ
ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါ တယ္။" 
"
ေရႊသဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕စီမံကိန္းမွာ ကုမၸဏီေတြအေနနဲ႕ ေဒသဖြံ႕ျဖိဳးေရးအတြက္
က်န္းမာေရးဘဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပညာ ေရးဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေဆးခန္းေတြ၊
စာသင္ေက်ာင္းေတြလုပ္ေပးတာကို အမ်ားၾကီး ၾကိဳဆိုလက္ခံပါတယ္။ ဒါေပ မယ့္
ရခိုင္ ျပည္ကထြက္တ့ဲ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕ဟာ ဘီလီယံ ေထာင္နဲ႕ ခ်ီျပီး
တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ အဲဒီအထဲက ေဒသခံ ေတြ အတြက္ မလုပ္မျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းေတြ၊
ဆရာ၀န္မရွိ၊ ေဆးမရွိတဲ့ ေဆးခန္းေတြေဆာက္ေပးရံုနဲ႕ ကၽြန္ ေတာ္တို႕
ေက်နပ္ေရာင့္ရဲလို႕မရပါ။ သူတို႕ ပံ့ပိုး ေနတာကလည္း တကယ့္လက္ေတြ႕မွ
အလုပ္မျဖစ္ပါ။ ေရႊဂတ္စ္ စီမံကိန္းေၾကာင့္ ရခိုင္ျပည္သူမ်ားမွာ
ဘိုးဘြားပိုင္ လယ္ယာေျမမ်ားဆံုးရႈံးျပီး လယ္မဲ့ယာမဲ့ဘ၀ကိုသာ
ေရာက္သြားခဲ့ရတယ္။ ဘိုးစဥ္ ေဘာင္ဆက္ သားစဥ္ေျမးဆက္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္လာၾက
တဲ့လယ္ေျမေတြကို အသိမ္းခံရတာ ရွိပါတယ္။ လယ္လုပ္တဲ့သူေတြမွာ ဘာတခုမွ
ျငင္းပယ္ႏိုင္ခြင့္မရွိပါ။ အစုိးရကျဖစ္ျဖစ္၊ ကုမၸဏီက ျဖစ္ျဖစ္
သူတို႕ေတာင္းတဲ့လယ္ယာေျမေတြကို သူတို႕ေပးတဲ့ေငြနဲ႕ေရာင္းစားေနၾကရတယ္။ အဲဒီ
ေဒသမွာရွိတဲ့ ျပည္သူေတြ အတြက္ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အေရး ျဖစ္ျဖစ္၊
ေဒသဖြံ႕ျဖဳိးေရးဆိုင္ရာ မီးျဖစ္ျဖစ္၊ ေရျဖစ္ျဖစ္၊ ဂတ္စ္ျဖစ္ျဖစ္ ဘာတခုမွ
က်န္မွာမဟုတ္ပါ။ ဒီကထြက္တဲ့ဂတ္စ္ တခ်ိဳ႕တ၀က္ကို အစိုးရနဲ႕ ဆက္စပ္တဲ့
စီးပြားေရး သမားေတြရဲ႕ စက္ရံုအလုပ္ရံုကို ပံ့ပိုးမွာျဖစ္ျပီးေတာ့
က်န္တာေတြကို တရုတ္ကို ေရာင္းဖို႕ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒသခံေတြမွာေတာ့
ဘိုးဘြားစဥ္ဆက္ပိုင္ လယ္ယာေျမေတြ အပါအ၀င္ လုပ္ကိုင္စား ေသာက္တဲ့
အခြင့္အလမ္းေတြ ပ်က္သြားရတယ္။ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္သြားရတဲ့အျပင္
လူမ်ိဳးေရးဆိုင္ရာ၊ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားဖို႕ အေျခအေနဘဲ
ရွိပါတယ္။" 
